اگر بچه‌ای تکلیف نمی‌نویسد، گیر ندهید، خودش می‌داند و معلمش.

اگر بچه‌ای از خوابِ نازِ صبح بیدار نمی‌شود، خودش می‌داند و ناظمش.

اگر درس نخواند، خودش می‌داند و کارنامه‌اش.

 به پدر و مادرش مربوط نیست.

به پدر و مادرش این مربوط است که با هم در خانه دعوا نکنند،

تفریحات خارج از سن و سال بچه ایجاد نکنند،

 وسط هفته تا دیروقت مهمانی نباشند،

 بچه‌شان را کتابفروشی و موزه و پارک ببرند،

 در خانه میوه داشته باشند،

با بچه‌شان بازی کنند،

شب‌ها موقع شام همه دور سفره‌ی غذا گفتگو کنند،

با پوست میوه شکل‌های عجیب و غریب درست کنند،

 هر از گاهی با معلم‌ِ بچه دیدار کنند،

 به بچه یاد دهند توی اتاقش گلدان داشته باشد و هر روز از آن مراقبت کند،

برایش اسباب‌بازی‌هایی بخرند که دستِ بچه ورزیده شود،

خودشان هم – بلا نسبت! – یک وقت‌هایی کتاب بخوانند.

با بچه شوخی کنند،

دیوانه‌بازی دربیاورند،

 ادا و اصول دربیاورند.

هی نگویند: «پول نداریم.»،

سر بچه منت نگذارند که برایت فلان و بهمان کرده‌ایم،

حواسشان باشد دوست‌های خوب دور و بر بچه باشد...

همین!

 

 



تاريخ : ۱۳٩۳/۸/۳ | ۱:۱٢ ‎ب.ظ | نویسنده : عاطفه نوری | نظرات ()
  • تیم بلاگ | زیبا مد